Het Nationaal Vlechtmuseum in Noordwolde vertelt een bijzonder verhaal. Door gebruik te maken van natuurlijke grondstoffen uit de omgeving, bouwden de inwoners hier vroeger een heel bestaan op. Ze vlechtten eerst mandjes van wilgenteen en later complete stoelen. Het ambacht groeide uit tot een serieuze industrie; bijna het hele dorp leefde de vorige eeuw van de productie van honderdduizenden rotanstoelen per jaar. Het bezorgde Noordwolde met recht de naam 'Vlechtdorp van Nederland'.
Een eervolle opdracht
Ter ere van het 25-jarige bestaan van het museum, gevestigd in de voormalige rietvlechtschool, ontstond een uniek plan. In de jaren 30 had het Koningshuis Noordwolde namelijk de opdracht gegeven om een wieg te vlechten voor de pasgeboren prinses Beatrix. Het museum wilde hiervan een replica maken, en ik werd benaderd door de directeur met de vraag of ik deze koninklijke wieg wilde bekleden. Een ontzettende eer voor Wieg&Wonder!
Het enige basismateriaal dat we hadden, bestond uit oude zwart-witfoto's en een korte tekst waarin stond dat de wieg destijds was bekleed met zalmkleurig taftzijde. Na het opvragen van diverse stofstalen hebben we samen met de vlechter en de directeur de perfecte match gekozen. Daarnaast mocht ik een matrasje en beddengoed maken in de authentieke jaren 30-stijl. Daarbij mocht een kussensloopje met kant en roesjes natuurlijk niet ontbreken. Iets wat vanwege de huidige eisen niet meer in een wiegje te vinden is, maar vroeger een heel normaal item was.
Een ontdekking op zolder
In eerste instantie zou deze replica dé eyecatcher van de jubileumexpositie 'Gevlochten Meesterwerken' worden. Tijdens het vlechtproces maakte Omroep Fryslân er een nieuwsitem over, en dat zorgde voor een prachtige wending. Een familie in Zeeland zag de uitzending en herkende de wieg direct van hun eigen zolder!
Wat bleek? Na de watersnoodramp in 1953 is de originele wieg door het Koninklijk Huis via het Rode Kruis geschonken aan jonge gezinnen die slachtoffer waren geworden. De Zeeuwse familie wist dat er een koninklijk tintje aan zat, maar kende het werkelijke verhaal niet. Inmiddels hadden er al verschillende baby’s in gelegen en was de wieg destijds opnieuw bekleed.
De familie nam contact op met het museum. De originele wieg was na al die jaren nog in perfecte staat, wat een vakmanschap! De vlechter, die de maten van de replica tot dan toe had moeten schatten, begon dankzij deze vondst helemaal opnieuw. Nu kon de replica tot op de millimeter nauwkeurig worden nagemaakt. Voor de originele wieg mocht ik naderhand ook nog een prachtig, bijpassend dekentje maken.
Het ambachtelijke stoffeerwerk
Nadat het vlechtwerk van de replica klaar was en deze langs de spuiter was geweest, kwam de wieg in mijn atelier terecht.
Als eerste heb ik een dikke laag fiberfill tegen de wand van de bak van de wieg geplaatst, om de stof te beschermen tegen het ruwe riet. Met dit materiaal werk ik niet wanneer de wieg gebruikt gaat worden om kindjes in te laten slapen. Maar het werd een museumstuk, er ging natuurlijk geen kindje in liggen. De bekleding van de bak van de wieg heb ik aangebracht met stoffeerders nageltjes. De gesmokte stof op de kap heb ik met naald en draad aangebracht, alvorens heb ik de baleinen omwikkeld met de zalmroze stof. Heel bewerkelijk, maar het resultaat mag er zijn. De wieg heb ik afgewerkt met bijpassend galonband.
De koninklijke opening
Op 20 mei 2026 was het zover: de expositie werd officieel geopend door niemand minder dan prinses Beatrix zelf. Ik mocht hierbij aanwezig zijn en nam mijn 11-jarige zoon Abel mee. Wat een belevenis!
Het was fantastisch om de prinses te ontmoeten. Ze nam uitgebreid de tijd om het museum te ontdekken en onthulde haar eigen wieg met een flinke dosis humor. Haar nuchtere reactie bij het zien van haar oude wieg? "Ik kan me er eigenlijk niks meer van herinneren."
Zowel de originele koninklijke wieg als de door mij bekleedde replica staan vanaf nu samen te schitteren in het museum. Ga dat zien!
Reactie plaatsen
Reacties